A już teraz serdecznie zapraszamy na 9 czerwca na wernisaż wystawy pt. „Prawa Człowieka w Obiektywie”. Start o 18. w hallu OCK w Ostrołęce. Na miejscu informacje dotyczyące grupy, samej organizacji oraz petycja do podpisania dla chętnych. Serdecznie zapraszamy!

Fakt istnienia w Polsce i innych państwach Europy Środkowej tajnych więzień CIA nie jest do końca potwierdzony,  a polskie władze odpowiadają wymijająco i nie udzielają klarownych wyjaśnień.
Pierwsze doniesienia nt. owych więzień pojawiły się na łamach „Washington Post” w 2005 roku, gdzie Dany Priest pisała o „tajnych więzieniach w krajach wschodnioeuropejskich”.  Następnego dnia przedstawiciel Human Right Watch ogłosił, że państwami tymi są najprawdopodobniej Polska i Rumunia. Wkrótce po pojawieniu się pogłosek i artykułów rozpoczęto śledztwa (prowadzone przez Radę Europy, a kolejne także przez  Parlament Europejski), które wskazały na możliwość istnienia tajnych więzień CIA w Polsce. Polskie władze unikały jednak współpracy ws. śledztw, a po ich zakończeniu wciąż kategorycznie zaprzeczają, by takie więzienia kiedykolwiek znajdowały się na terenie kraju.
Amnesty International od chwili pojawienia się pierwszych podejrzeń w sprawie istnienia w Polsce tajnego więzienia CIA wzywała Polskę do przeprowadzenia pełnego, rzetelnego i niezależnego śledztwa w tej sprawie. Także Parlament Europejski i Rada Europy wystosowały podobne apele. W marcu 2008 warszawska prokuratura wszczęła wreszcie śledztwo w tej sprawie. W kwietniu 2009 roku Amnesty International rozpoczęło międzynarodową kampanię, w której wzywa władze Polski do informowania opinii publicznej o zakresie i metodach prowadzonego śledztwa.
Ostrołęcka Grupa Lokalna Amnesty International do zapoznania się z materiałami nt. kampanii prowadzonej przez Stowarzyszenie Amnesty International. Członkowie grupy obecni będą na ostrołęckich Juwenaliach 28 maja, scena przy Kupcu. Zbierać będziemy podpisy pod petycją do premiera Donalda Tuska, wzywającą polskie władze do ujawnienia wyników śledztwa.

Prócz petycji, służymy także pomocą. Postaramy się odpowiedzieć na pytania dotyczące Amnesty, opowiemy o najbliższych planach grupy.

Serdecznie zapraszamy!

Pierwotnie egzekucję planowano na 5 maja, ale gubernator Brad Henry odłożył ją, żeby rozpatrzyć rekomendację Stanowej Komisji Zwolnień Warunkowych i Ułaskawień, która opowiedziała się za zamianą wyroku śmierci na dożywocie bez możliwości ubiegania się o zwolnienie warunkowe.

Rekomendacja, wydana 14 kwietnia, nie była wiążąca dla gubernatora. Od objęcia urzędu gubernator Henry postąpił zgodnie z rekomendacją Komisji jedynie w 2 z 6 spraw, w których Komisja zalecała ułaskawienie. Komisja była podzielona w sprawie Gilsona. Rekomendacja została wydana stosunkiem  głosów 3:2.

Donald Gilson został skazany na śmierć w 1998 r. w związku ze śmiercią 8-letniego syna swojej konkubiny 3 lata wcześniej. Skazano go na podstawie bezprecedensowej ustawy stanowej, która zrównuje „przyzwalanie na znęcanie się nad dzieckiem, które doprowadziło do jego śmierci” z morderstwem pierwszego stopnia (czyli umyślnym), choćby nawet po stronie przyzwalającego nie było zamiaru pozbawienia dziecka życia.

Ciało Shane’a Coffmana znaleziono 9 lutego 1996 r. w porzuconej nieczynnej zamrażarce w pobliżu przyczepy zajmowanej wcześniej przez jego matkę, Berthę Jean Coffman. Ustalono, że chłopiec zmarł 17 sierpnia 1995 r., ale nie można już było stwierdzić przyczyny zgonu. Wiadomo jednak, że chłopiec miał połamane różne kości.

Bertha Coffman i Donald Gilson zostali wspólnie oskarżeni o morderstwo 1-ego stopnia poprzez znęcanie się nad dzieckiem. W sierpniu 1997 r. Bertha Coffman przyznała się do winy i uniknęła w ten sposób kary śmierci. Sędzia odłożył jednak wydanie wyroku w jej sprawie do czasu, gdy będzie zeznawała na procesie konkubenta. Później skazano ją na dożywocie bez możliwości ubiegania się o zwolnienie warunkowe.

Prawo Oklahomy przewiduje, że można skazać kogoś za morderstwo pierwszego stopnia, jeśli dziecko zmarło na skutek świadomie zadanego zranienia, tortur, okaleczenia lub użycia nadmiernej siły przez oskarżonego, lub jeśli oskarżony świadomie pozwala lub doprowadza do popełnienia tych czynów przez inną osobę.

Przysięgłych pouczono, że muszą być jednomyślni co do werdyktu, ale już nie co do jego uzasadnienia (podstawy). Na formularzu werdyktu zaznaczono jedynie, że przysięgli byli podzieleni co do tego, czy Gilson sam znęcał się nad dzieckiem, czy jedynie pozwolił na to matce, sam pozostając bierny. Jeden z przysięgłych ujawnił po procesie, że przeważała ta druga opcja.

Według obecnego prawnika Gilsona ośmioro z (dwunastu – przyp. tłum.) przysięgłych nie czuje się dobrze ze świadomością, że Gilson ma być stracony pomimo tego, że matka ofiary uniknęła tej kary (skazując Gilsona nie wiedzieli jaki wyrok dostanie matka chłopca – przyp. tłum.). Pięcioro wprost mówi, że w świetle tej okoliczności wyrok śmierci dla Gilsona uznają za niesprawiedliwy, troje zaś oświadczyło, że poczuliby ulgę, gdyby gubernator skorzystał z prawa łaski i zamienił wyrok śmierci na dożywocie.

Gdy w 2000 r. Stanowy Sąd Apelacyjny (Oklahoma Court of Criminal Appeals) utrzymywał w mocy wyrok śmierci w sprawie Gilsona, jeden z orzekających sędziów, Charles Chapel, nie zgodził się z kolegami i złożył zdanie odrębne, w którym stwierdził, że „żeby skazać oskarżonego na najwyższy wymiar kary, powinno się móc przypisać mu jakąś indywidualną winę, wykraczającą poza fakt posiadania wiedzy o tym, że ktoś inny popełnia zbrodnię i nie powstrzymania go.” Sędzia Chapel argumentował, że sędzia prowadzący sprawę w pierwszej instancji popełnił błąd nie informując przysięgłych, że mogą skazać Gilsona za zabójstwo drugiego stopnia (nieumyślne), a nie jedynie wybierać pomiędzy skazaniem za morderstwo pierwszego stopnia a uniewinnieniem.

Także w kwietniu 2008 r., gdy z kolei Federalny Sąd Okręgowy (10th Circuit) w składzie trzech sędziów utrzymywał w mocy wyrok wydany na Gilsona, jeden z sędziów, sędzia przewodniczący Robert Henry, głosował przeciwko. Uzasadnił to stwierdzając, że „na procesie przedstawiono dowody, że Gilson nie brał jakiegokolwiek udziału w znęcaniu się nad Shanem w dniu jego śmierci i że spał na kanapie w czasie gdy chłopca maltretowano.” Podkreślił też, że Bertha Coffman wielokrotnie twierdziła, że w ciągu kilku dni poprzedzających śmierć chłopca Gilson nie maltretował go. Henry napisał: „Racjonalny przysięgły mógłby uwierzyć tym dowodom i skazać Gilsona za karalne zaniedbanie, ale nie za czynne maltretowanie dziecka prowadzące do jego śmierci.” On także był zdania, że przysięgli powinni być pouczeni o możliwości skazania Gilsona za nieumyślne zabójstwo.

Prawnicy Gilsona złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Federalny Sąd Okręgowy, tym razem w pełnym składzie. Wniosek został jednak odrzucony stosunkiem głosów 8 do 4 w kwestii proporcjonalności kary i stosunkiem głosów 6 do 6 w kwestii prawidłowości pouczenia przysięgłych. W tym drugim przypadku zabrakło tylko jednego głosu do zarządzenia ponownego rozpatrzenia sprawy, które mogłoby się zakończyć uchyleniem wyroku śmierci lub nawet samego skazania za morderstwo pierwszego stopnia.

Od czasu przywrócenia kary śmierci w 1977 r. w USA stracono 1159 osób, w tym 89 w Oklahomie. Od początku tego roku w USA były już 23 egzekucje (w Oklahomie jedna).

ZALECANE DZIAŁANIA

Prosimy o niezwłoczne wysyłanie apeli w języku angielskim lub polskim, w których własnymi słowami:
- wyjaśnią Państwo, że nie próbują usprawiedliwiać zbrodni popełnionej na Shanie Coffmanie;
- wyrażą Państwo zaniepokojenie decyzją gubernatora o odrzuceniu rekomendacji Komisji Zwolnień Warunkowych i Ułaskawień;
- podkreślą Państwo, że stopień przyczynienia się Gilsona do śmierci chłopca pozostaje dyskusyjny;
- podkreślą Państwo, że kilku sędziów stanowych i federalnych głosowało przeciwko utrzymaniu wyroku w mocy i aż 6 sędziów Federalnego Sądu Okręgowego (10th Circuit) opowiadało się za ponownym rozpatrzeniem kwestii niepouczenia przysięgłych o możliwości skazania Gilsona za lżejsze przestępstwo;
- podkreślą Państwo, że kilkoro spośród przysięgłych wyrażało zaniepokojenie niewspółmiernością kar obojga współoskarżonych w sprawie;
- wezwą Państwo gubernatora do zmiany decyzji i powstrzymania egzekucji.

ADRESAT APELI:

Gubernator
Governor Brad Henry
State Capitol Building
2300 N. Lincoln Blvd., #Room 212,
Oklahoma City
OK 73105, USA
Faks:   +1 405 521 3353
Email przez stronę:  http://www.gov.ok.gov/message.php
Nagłówek:  Szanowny Panie Gubernatorze / Dear Governor

Prosimy wysyłać apele niezwłocznie, przede wszystkim FAKSEM, gdyż z wysyłaniem e-maili poprzez stronę są kłopoty.

Pilna Akcja Nr 107/09 (kontynuacja).
AI Index: AMR 51/064/2009 (poprzednia część AMR 51/060/2009)
Tłumaczenie: Marcin Natorski

Podpisz petycję do premiera Tuska.

Dzień Milczenia (Day of Silence) to coroczny event organizowany przez młodzież szkolną na całym świecie. Celem akcji jest składanie jednodniowych ślubów milczenia przeciwko homofobii.

W Polsce akcja ta została zapoczątkowana w 2006 roku.  Jest to moment, w którym ludzie łączą się w milczeniu z homoseksualistami, biseksualistami oraz osobami transseksualnymi. Wyrażają ciszę, na którą są skazani ci ludzie.

W trakcie eventu, ludzie biorący w nim udział zalepiają sobie usta taśmą, rozdają ulotki. Po pewnym czasie przerywają milczenie krzykiem, dźwiękiem gwizdków…

Dzień Milczenia to sprawa dosyć kontrowersyjna, ponieważ dotyczy homofobii. To zjawisko wciąż obecne. Jednak trzeba zadać sobie pytanie, czy będąc przeciwko homoseksualizmowi, nie można go tolerować? Ludzka złość, nienawiść niczego nie zmieni, a w końcu wszyscy jesteśmy ludźmi…

Często pada zarzut, że homoseksualiści afiszują się ze swoją seksualnością. To działa też w drugą stronę- ilu się nie afiszuje? A ilu „hetero” na ulicy obnosi się ze swoją seksualnością budząc wstręt nawet osób tej samej płci? I nie mam zamiaru nikogo przekonywać, że homoseksualizm jest normalny. Nie będę także swojej opinii w tym temacie przedstawiać. Nie w tym rzecz. Nie trzeba czegoś lubić, być czegoś zwolennikiem, żeby to akceptować i szanować…

Patrząc po frekwencji na blogu w ostatnich tygodniach (stosunkowo wysokie wyniki;) ) nie boje się zadać pytania: Jaki jest Wasz stosunek do Dnia Milczenia? Czy sądzicie, że w Ostrołęce jest możliwość zorganizowania takiej akcji czy wciąż jeszcze jesteśmy na to zbyt zamknięci?

Salwa Salah

Amnesty International otrzymała informację, że dwie siedemnastoletnie Palestynki, Salwa Salah i jej kuzynka Sara Siureh, zostały zwolnione 1 stycznia. Według izraelskiej armii, Salwa i Sara były zaangażowane w działalność stanowiącą zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego. Nie przedstawiono jednak żadnych dowodów na poparcie tych zarzutów. Kilkakrotnie zmieniało się miejsce ich zatrzymania. kontakt z rodziną był utrudniony; ojcu Salwy nigdy nie pozwolono odwiedzić córki.

Dziękujemy wszystkim, którzy wysyłali apele w ich sprawie.

źródło: amnesty.org.pl

„anegrim powiedział/a

czyżby sie znudziłą juz obrona praw człowieka? no tak wiedzialem ze w sotrolece nie wypali”.

Z tej oto okazji pragniemy podziękować nawet za słowa krytyki, jednakże:

Działalność w Amnesty International opiera na zasadzie wolontariatu. Czyli- jest nieobowiązkowa, poświęcamy tylko swój WOLNY czas. Jednak rozumiemy, że społeczeństwo naszego miasta jest do nas sceptycznie nastawione dlatego też wyjaśniamy: dzisiaj minął okres sesji i z tej okazji wybudzamy się

Ostatnie spotkanie, było spotkaniem podsumowującym maraton i zeszły rok. W zanadrzu mamy kilka planów, mających na celu głównie rozpropagowanie idei obrony Praw Człowieka w Ostrołęce.

Mamy również prośby do osób, które chciałyby się zaangażować już nawet nie na zasadzie samego wolontariatu, jak jednorazowego wkładu w naszą działalność, a zatem muzycy, plastycy itd.

Póki co- tyle. O postępach będziemy na bieżąco i… trochę wiary!